کارگاه عکاسی محمدرضا میرزایی

"همه عکس ها به نوعی یک سلف-پرتره اند."

ماینور وایت

نگاه شخصی در عکاسی چیست؟ و چگونه در پیش روی مخاطبین معنا می یابد؟

این کارگاه در امتداد آشنایی با عکاسی دیجیتال؛ تلاشیست برای واکاوی نگاهی شخصی در عکاسی و البته در شکل خوشبینانه اش دستیابی و تمرین آن در یک مجموعه عکس.

در طول کارگاه گذری خواهیم داشت به آثار مهمی از آثار پیشگامانی چون هری کالاهان، استفن شور و بخرها گرفته تا استعدادهای امروز عکاسی جهان همچون الک سوث.

برنامه کاری به دو بخش قسمت خواهد شد: نیمه اول کلاس که به دیدن و بحث در باب عکس های هر هفته هنرجویان اختصاص خواهد یافت و نیمه دوم که نگاهی خواهد بود به آثار یک عکاس یا یک جریان با اهمیت در تاریخ رسانه و بحث در باب چگونگی شکل گیری گرامر شخصی در این آثار.

جزییات:

مدت: 20 ساعت، 8 جلسه به مدت 2.5 ساعت

التزام: آشنایی با تکنیک های مقدماتی عکاسی دیجیتال

شهریه: 000 65 تومان

مدرس: محمدرضا میرزایی

شرکت در این کارگاه برای تمام علاقه مندان آزاد است. علاقه مندان می توانند برای اعلام آمادگی تا تاریخ بیست و پنجم تیر ماه ایمیلی به همراه حداکثر 5 عکس از آثارشان - در فرمت JPEG و در اندازه حداکثر پانصد پیکسل در ضلع بزرگ عکس - به آدرس workshop@mrmirzaei.com ارسال کنند.

سنندج

تفنگ بادی، 10 تیر 200 تومان، سنندج، اردیبهشت 88

آرایشگاهی در سنندج، اردیبهشت 88

2- آخرین ها

آبان 87

از سمت راست: مادرم، پدربزرگم، نیما برادرم، پدرم و مادربزرگم... که احتمالا درباره موهای سفید نیما صحبت می کنند.
شب تولد نیما، بعد از یک روز خوبی که عصرش باران آمد و ترافیک شدید بعد از آن... در نهایت خودمان را رساندیم به خانه تا همانطور که ساعت دوربین ثبت کرده ساعت 10 و 15 دقیقه و 40 ثانیه این عکس گرفته شود از شبی که آخرین شب بود از زندگی پدربزرگ ما و بودنش برای ما. و شاید از آخرین نگاه های او به من.

1

فروردین 88، مازندران

روز به روز برای من ارزش عکس های یادگاری که تو هارد کامپیوترم دارم از عکس های مستندم بیشتر می شه. منم که قرارداد نبستم که تا آخر عمرم حتما عکس مستند بگیرم. شاید اصلا تا چند ماه دیگه فقط کارم بشه عکس یادگاری گرفتن از مردم... شایدم نه... به هر حال یه مدتی سعی می کنم طبق روال گذشته عکس بگیرم و اینجا از عکس های جدید مستندی که می گیرم بگذارم ... زیادم سختگیری نمی کنم در مورد کیفیت عکس ها... شاید عکسای خوبی گرفتم شایدم عکسای بدی...
و این وسطا هم از اتفاق هایی که باعث شدن نظرم تو این مدت درباره عکاسی یه خورده عوض بشن بیشتر می نویسم...

سال 87

سال 87، سال گهی بود.

سال 88 مبارک :)

مروری بر یازدهمین دوسالانه عکس

دوسالانه یازدهم به باور بسیاری نسبت به دوسالانه های پیشین با نظم بهتری برگزار شد.به عنوان مثال کتاب نمایشگاه همزمان با دوسالانه چاپ شد و یا مسایل اجرایی همچون پرداخت هزینه عکس عکاسان شرکت کننده و همینطور دستمزد داوران طبق برنامه پیش رفت. اتفاقی که در مقایسه با نمایشگاه های مشابه که معمولا همیشه با تاخیر کارها پیش می رود مزیت شناخته می شود.
اما با وجود این، انتقادات بسیاری نیز از سوی عکاسان و صاحب نظران حوزه عکاسی به دوسالانه عنوان شده است.

با اسماعیل عباسی دبیر دوسالانه، محمدرضا طهماسب پور محقق عکاسی، کیارنگ علایی داور دوسالانه و محمد خیرخواه عکاس یونایتد پرس درباره دوسالانه صحبت کردم که می توانید در پندار بخوانید.

مادر مهاجر و کودکش در سن 77 سالگی

مادر مهاجر عکس معروفی از Dorothea Lange است که به عنوان نمادی از دورانی است که در جهان، رکود افتصادی فراگیر شده بود که از آن با عنوان افسردگی عظیم یاد می کنند و از سال 1929 آغاز شد و تا اواخر دهه 30 و در بعضی کشورها تا اوایل دهه 40 ادامه داشت. این دوران نشانه ای است به عنوان بزرگترین افسردگی اقتصادی در تاریخ مدرن و اینکه تا چه حد اقتصاد جهانی می تواند سقوط کند.
این عکس را Dorothea Lange در مارچ سال 1936 در کمپی که برای کارگران فصلی ترتیب داشته بود در 175 مایلی شمال لوس آنجلس در برگشت پس از تکمیل پروژه یک ماهه ای که همراه یک تیم برای نشان دادن تاثیر برنامه های فدرال برای توسعه وضعیت روستایی داشته، گرفته است. او در راه بازگشت وقتی این کمپ را دید بازگشت خود را کمی به تعویق انداخت و از آن محل تنها 6 عکس گرفت. و عکس های او همراه با مطلبی در روزنامه سانفرانسیسکو برای اولین بار منتشر شد.
کاترین که در لحظه گرفته شدن عکس 4 سال سن داشته و در سمت چپ به مادر خود تکیه داده است، در سن 77 سالگی با سی ان ان گفتگویی کرده است که در اینجا می توانید بخوانید و همینطور ویدیویی از او زا ببینید.
همچنین در اینجا بیشتر درباره عکس بخوانید.